Medidas paliativas

Certo é que unha escavación arqueolóxica é unha afección directa a un xacemento arqueolóxico. Indagamos para coñecer o pasado, abrindo unha ferida na terra que non pode voltar a ser pechada do mesmo xeito. A nosa actuación, supón que estruturas e pavimentos se degraden moito máis rápido. Por elo, o traballo dos restauradores é tan importante como o dos arqueólogos. Os nosos compañeiros palían a nosa afección, actúan sobre a ferida e fan que o “enfermo” mellore e luza digno e fermoso para as futuras visitas, para os herdeiros do Patrimonio.

Comida de marraos?

Unha das “maravillas” de escavar un xacemento destruído pola acción do lume é a posibilidade de atopar restos orgánicos carbonizados.

O que aquí presentamos é a primeira landra que documentamos no Monte do Castro, nun nivel do cambio de Era (I a.C.I d.C.), o que agora e alimento de porcos-marraos, fai 2000 anos era parte importante da dieta dos nosos antergos. Con elas, unha vez sacado o seu amargor e aqueles elementos que a fan inapropiada para o consumo humán, os habitantes do Monte do Castro facían pan unha vez moídas nalgún dos centos de muíños naviculares ou circulares que documentamos tamén.

Manteados e non de Astorga

Nos diferentes xacementos castrexos do NO da Península Ibérica aparecen anaquiños de arxila cocida con negativos de ramallos na parte traseira, o chamado pallabarro. Son anacos dos manteados de arxila que recobrían o interior dalgunhas estruturas, a impermeabilización destas.

No xacemento, atopamos duas estancias co derrubo interior destas paredes, as cales se erguían sobre pequenos “zócalos” de pedra e que interpretamos como silos ou graneiros.

Voltamos??

Despois dalgúns meses con este blog parado por mor do traballo de gabinete, ese escuro traballo que non se ve nin luce tanto como a escavación, pero que leva máis tempo e, quizais, un esforzo intelectual moitísimo maior.

O día 16 de abril retomamos os traballos de campo, a III Fase da recuperación patrimonial do Monte do Castro comezará a andar, no que buscaremos pechar algunha zona aínda non moi clara e, sobre todo, levar a cabo un inxente traballo de restauro. E…mentres non comezamos actualizamos coñecementos… Hoxe presentamos os restos dunha mandíbula dun herbívoro, cabalo, non é raro, pero si difícil pola acidez do noso solo ácido. De novo benvidos a nosa bitácora

Gran acontecemento singular e especial!!

Este post non é sobre Monte do Castro directamente, pero si sobre un dos membros do primeiro equipo de traballo e sobre todo, un AMIGO.

O día 25 de xaneiro, o MESTRE Xurxo M Ayán Vila, vai defender a súa tese no paraninfo da Facultade de Historia de Santiago de Compostela, ás 10:30 de mañá. Para o que aquí escribe, trátase dun acontecemento esperado por varios motivos; trátase dunha nova etapa superada por un amigo, despois de moito bregar co tema e, tamén, porque seguro que esta tese vai a provocar reaccións entre a comunidade arqueolóxica galega (tanto para ben coma para mal) e ,xa son horas de que pase algo e as mentes se activen. Queremos felicitar a Xurxo polo traballo e desearlle sorte na súa defensa, á que seguro asistiremos e vos convidamos a todos a acudir.

Un polbo voador??

Voltamos pouco a pouco á actividade tras un pequeno parón de nadal, sempre necesario para coller un pouco de fol.

Hoxe en día, unha intervención arqueolóxica conta con moitas ferramentas tecnolóxicas, dende unha estación total para levar a cabo a xeorreferenciación da documentación arqueolóxica, cámaras fotográficas dixitais, escaners en 3D e, o que hoxe presentamos aquí, o Dromme, unha vacaloura da era moderna. Un pequeno helicóptero que porta unha cámara dixital que nos permite documentar fotográficamente en altura a nosa intervención. Na fotografía sae o arqueólogo Diego Piay de Arqueoloxía do Noroeste, S.L. preparando o vóo do aparatiño.

Feliz Nadal a todos/as!!!

Remata o ano e esta nova fase de intervención no Monte do Castro, pero non así a singladura desta bitácora na que vos contamos os avances da nosa intervención, ao contrario, aínda quedan moitas novidades que contar. Pero nestas datas queremos felicitar a todos/as o Nadal e desexarvos que pasedes unhas felices festas e que no 2012 caian máis intervencións por toda a Península, dende logo a nosa seguirá un ano máis a partires de febreiro.

 

Xogamos ao golfe??

A mediados dos anos 90 neste paìs noso púxose de moda a construcción de campos de golf, especialmente no Levante e en Andalucía. En Galicia esta vaga non chegou ata finais dos 90 e principios dos 2000 (a excepciòn dos casos da Toxa e a Zapateira), pero parece que os habitantes do Monte do Castro xa coñecía o deporte fai 2300 anos. Esa é a impresión que dan os buracos de poste que documentamos nos niveis màis antigos de ocupaciòn do xacemento. Buracos que nos falan de estruturas en material perecedeiro, de niveis do século IV a.C con importacións mediterráneas e materiais indíxenas.

O lixo á porta da casa

Está claro que na cultura castrexa o plan sogama non existía, ao menos, non como o noso. Nembargantes, concheiros como o de A Lanzada ou Montealegre amósannos que non guindan o lixo ó chou, que existe un orde e unh razón. No Monte do Castro non atopamos todavía o concheiro, aínda que xa sabemos a zona do xacemento onde se localizaba. Pero si que temos lixo á porta da casa, no exterior da casa-patio documentamos diferentes bolsadas de lixo, cerámicas varias, obxectos de bronce fora de uso e moito, moitísimo carbón e cinzas (quizais para evitar os malos cheiros??).

“El patio de mi casa….”

Unha casa-patio como as de San Cibrán de Lás ou Sanfins tan o norte e tan a costa, non é algo que nos deixa de sorprender e cando menos, novidoso. Por eso continuamos coa escavación no interior da estrutura e xa podemos albiscar novos datos. A nosa casa-patio posúe unha zona habitacional definida por unha cabana circular (como as do resto do castro), unha gran zona de almacenaxe (xa o sabíamos da primeira fase) e se empraza nun lugar prominente no socalco no que traballamos, o que lle da empaque social. Pois a maiores sabemos que aproveita na súa cimentación estruturas anteriores, tanto circulares como muros rectilíneos que estamos a definir, eso si, de entrada os podemos ubicar cronolóxicamente no século III a.C (para isto os nosos amigos púnicos están a portarse).